Piše: Jusuf Trbić
Godinama već slušamo ružne izjave Milorada Dodika o Bošnjacima, koje redovno naziva muslimanima, a u posljednje vrijeme i krajnje uvredljivo – balijama. Stari je to rasistički narativ velikosrpske ideologije, kojeg smo se naslušali prije i tokom rata protiv Bosne, a cilj mu je bio da, s jedne strane, dehumanizuje buduće žrtve i podstakne sljedbenike na mržnju prema drugima i drugačijima, a s druge strane, da pošalje poruku međunarodnoj zajednici, prije svega Evropi, kako oni, tobože, brane Zapad od nove najezde s Istoka. To je, naravno, podsjećanje na davnu konfrontaciju Evrope s Osmanskim carstvom, koja je i danas temelj svih mitova od kojih živi velikosrpska ideologija. Ta stara vremena su davno prošla, ali mitovi još žive, pogotovo kod onih koji iz te izmišljene prošlosti još nisu ni izašli. Zapamtili smo i besmislenu floskulu Franje Tuđmana o „predziđu kršćanstva“, koju danas uporno ponavljaju Dodik i njegovi trabanti, ali i ljubitelji ustaštva i NDH. Danas, kad u Evropi žive milioni muslimana, to bi mogla biti samo ružna epizoda iz prošlosti, da nije aktuelne islamofobije koja je itetako živa i vidljiva, i da nije bolnih lekcija iz nedavne prošlosti koje ne smijemo zaboraviti.
Sjećamo se sramnog embarga na oružje, uvedenog nezavisnoj državi, članici UN-a, kojoj je tako, uprkos svim međunarodnim pravilima, bilo zabranjeno da se brani. I ne samo to. Neki evopski i svjetski centri moći otvoreno su podržavali agresore na Bosnu, mada su znali kakvi se zločini čine i šta se dešava. Surova i krvava opsada Sarajeva bila je svjetska tema, o kojoj su govorili svi mediji u svijetu, svakoga dana, a strahote učinjene u Bosni ni za koga nisu bile tajna. Pa ipak, neki moćni lideri, prije svega u Londonu i Parizu, otvoreno su podržavali zločince. Govori o tome sasvim jasno jedan davno objavljeni dokument, koji i danas može poslužiti kao opomena i znak da svoju sudbinu ne smijemo više prepustiti drugima.
Radi se o pismu tadašnjeg britanskog predsjednika Vlade Džona Mejdžora visokom službeniku Ministarstva spoljnih poslova Daglasu Hogu, od 2. maja 1993. godine. U pismu Mejdžor se, pored ostalog, zalaže da ostane na snazi embargo na oružje. „Mi ćemo i dalje pomagati da se nametne i ostane na snazi embargo na oružje UN-a u ovom području. Iako pouzdano znamo da Grčka, Rusija i Bugarska isporučuju oružje i vrše obuku u Srbiji, Njemačka, Austrija, Slovenija, čak i Vatikan, na sličan način pomažu Hrvatsku i snage HVO-a, od posebnog je značaja da pouzdano znamo da takva nastojanja u korist muslimana u tom području od strane islamskih zemalja i grupa nisu uspješna… Do završetka i konačnog ishoda situacije na terenu, to jest podjele Bosne i Hercergovine i onemogućavanja stvaranja iste kao „ISLAMSKE DRŽAVE“ u Evopi, koja se ne može tolerisati, nastavićemo da slijedimo ovu politku.“
U nastavku pisma on obrazlaže takav stav, da bi na kraju napisao i ovo: „Iz tog razloga, neophodno je da se nastavi s prevarom „Vance-Owenovim“ mirovnim trazgovorima da bi se događala kakva-takva akcija sve dok Bosna i Hercegovina ne prestane postojati kao važeća država, a njeno muslimansko stanovništvo ne raseli iz svoje zemlje. Iako ovo može izgledati kao tvrda politika, moram da insistiram kod Vas i onih koji donose političke odluke u uredu za vanjske poslove Zajednice, kao i vojnim službama, da je ovo u stvari prava politika i od najboljeg interesa za stabilnu Evropu u budućnosti, čiji sistem vrijednosti se bazira i mora ostati baziran na kršćanskoj civlizaciji i etici.“
Naravno, ovo nekada tajno pismo ugledalo je svjetlo dana dugo nakon završetka rata protiv Bosne, ja sam njegove dijelove citirao iz teksta u Dnevnom avazu od 20. marta 2010. godine, a možete ga naći u brojnim knjigama i publikacijama. Danas je to rječita opomena šta nas može zadesiti ako mi i dalje nastavimo glumiti žrtvu i prepuštati drugima da odlučuju o nama. Uz to, mora se odbaciti retrogradna i pogubna ideja Alije Izetbegovića i njegovih sljedbenika da je moguće u Evropi napraviti malu muslimansku džamahiriju, po cijenu podjele Bosne. Samo moderna država-nacija, zajednica ravnopravnih građana, bazirana na savremenim civilizacijskim dostignućima, može nas povesti u budućnost. Govori o tome i primjer Albanije, koja je na pragu Evropske unije, Tamo danas živi oko 2, 700.000 muslimana, koji čine više od 80 posto ukupnog stanovništva. Procjenjuje se da u BiH danas živi oko 1,5 miliona muslimana, a više od toga, preko 2 miliona, ima Kosovo, koje, kao ni Albaniju, niko ne smatra opasnošću za Evropu. Razlog je jednostavan: i Albanija i Kosovo su uspjeli formirati jedinstvenu naciju, koju čine svi građani, i u kojoj su etničko porijeklo, religija i tome slično, isključivo privatne stvari.
Danas je islam, nakon hriščanstva, druga najveća religija u Evropi, sa oko 6 posto ukupne populacije. U Evropi danas živi više od 45 miliona muslimana, a samo u Evropskoj uniji više od 20 miliona. Francuska prednjači sa 8,8% muslimana, što čini približno 5,7 miliona stanovnika. Slijede Nemačka sa 6,1% (oko 5 miliona muslimana) i Holandija sa 5,8%. Ujedinjeno Kraljevstvo trenutno ima oko 4% muslimanske populacije. Sam Pariz ima oko 1,8 miliona muslimana, dakle više nego cijela BiH, a London ima približno 1,5 milion, dok u Birmingenu i Bredfordu muslimani čine oko četvrtine ukupnog broja građana, kao i u Marselju u Francuskoj. U Berlinu živi oko pola miliona muslimana. Najviše muslimana živi u Rusiji – skoro 20 miliona, iz 40 etničkih grupa.
Broj muslimana u Evropi u stalnom je porastu. Statistika je izračunala da bi do 2050. godine Švedska mogla imati čak 30,6% muslimanske populacije u slučaju visoke migracije. Nemačka bi mogla dostići skoro 20%, dok bi Ujedinjeno Kraljevstvo moglo imati 16,7% muslimana među svojim stanovništvom. Čak i u scenariju bez daljih migracija, prirodni priraštaj osigurava kontinuirani rast muslimanske populacije u Evropi. Prema trenutnim projekcijama, muslimani će do 2050. godine činiti najmanje 7,4% ukupnog stanovništva Evrope. Trenutno, muslimanska populacija u EU, Švajcarskoj i Norveškoj broji oko 25,8 miliona, što čini približno 4,9% ukupnog stanovništva.
Gdje je u svemu tome opasnost od civilizovanih, evropskih Bošnjaka, jednog od najstarijih evropskih naroda, koji, zajedno sa ženama, djecom i starijim osobama, broji jedva preko milion i po, i sve ih je manje, zbog ubrzanog odlaska mladih. Ali, logika često ne funkcioniše kad je u pitanju bolest mozga zvana rasizam. Zbog toga je krajnje vrijeme da se bosanski političari dozovu pameti, da formiraju snažan politički front za očuvanje države i konačno pokažu da nisu džaba tako izdašno plaćeni za lak, a unosan posao koji su im građani povjerili..
