Piše: Saud Grabčanović

Položaj Leopolda kao cara Svetog Rimskog Carstva

Od nastanka tzv. Svetog Rimskog carstva odlučujuću riječ u izboru za novog cara su imali tzv. „izborni njemački kneževi“. Njihove dužnosti su bile određene Zlatnom bulom koju je izdao Karlo IV 1356. godine. Oni su imali ulogu sličnu ulozi elektora u izbornom sistemu današnjih SAD. U 17. vijeku je bilo 6 izbornika, ali se taj broj vremenom povećavao. U vrijeme izbora Leopolda za cara bilo je osam izbornika, od kojih su tri bili crkveni: nadbiskupi Kelna, Majnca i Triera, i pet svjetovnih izbornika: brandenburški, saski, bavarski i hanoverski, te sam Leopold u svojstvu češkog kralja, a godine 1692. ukupan broj izbornika je povećan na 9 (Velde, Françoise. The Holy Roman Empire. The Electors (2004) ).  Na carskim saborima izbornici su odlučivali o svim bitnim pitanjima koja su se ticala carstva. Nominalno su birali careve (budući da su se već dva stoljeća birali iz iste vladarske kuće), odobravali poreze, sprovodili mobilizaciju, ratificirali međunarodne ugovore i dr. Car je trebao njihov pristanak za bilo koji potez izvan njegovih nasljednih zemalja i Češke, pa tako i o odbranbenom savezu protiv Turaka. U početku je po tom pitanju car Leopold imao velike teškoće, i to od brandenburškog velikog izbornika Friedricha Wilhelma (1620.-1688.) kao i drugih njemačkih izbornih kneževa. Brandenburg je dugo vremena bio čvrsto vezan uz Francusku. Austrijski izaslanik u Berlinu, Johann Phillip Lamberg vodio je bezuspješnu borbu protiv uticaja francuskog ambasadora Francoisa Rebenaca. Fridrih je bio mišljenja da Leopold mora prihvatiti francuske uslove i priznati njihova osvajanja, u prvom redu grada Strazbura. Fridriha su kasnije turska opasnost i mogućnost rata sa njima stavili na habzburšku stranu. On je sklopio  savez sa Austrijom, koji je potvrđen njegovom ženidbom kćerkom cara Leopolda, Marijom Antonijom. Saski izbornik Johan Georg II takođe nije bio naklonjen caru  Leopoldu. Međutim, on je 1680. godine umro, a zamijenio ga je njegov sin Johan Georg III. (1647-1691.) koji je podržao Leopolda i preduzeo mobilizaciju i stvorio stajaću vojsku i tako podigao vojnu moć Saksonije. Leopolda je od početka jedino bezrezervno podržavao bavarski izbornik, herzog Maksimilian II Emanuel, sa kojim je stupio u odbrambeni savez. Maksimilijan je slijedio saski primjer i stvorio stajaću vojsku Bavarske.

Tradicionalni incest u kući Habzburga

Prema običajima i tradiciji koja je u Srednjem vijeku vladala među evropskim Habzburzima, oni su praktikovali da se međusobno žene i udaju, i to unutar svoje porodice! Najbliži rođaci iz Austrije su se ženili svojim rodicama iz Španije, i obrnuto. I sam je car Leopold I bio oženjen svojom nećakom, španskom princezom Margaretom-Terezom, koja ga je do kraja života nazivala ujakom! Na ovaj način su Habzburzi nastojali očuvati svoje posjede koje su imali širom Evrope, kao i ponovo učvrstiti i obnoviti svoje bliže rođačke veze. Habzburški brakovi između prvih rođaka i udaja djevojaka za braću njihovih roditelja bili su česta pojava s ciljem da se očuva   “čistoća krvi”, te da pravo na krunu ne dobiju pripadnici stranih dinastija. Ova praksa Habzburgovaca, koji su bili gorljivi katolici i zaštitnici te crkve, predstavljala je čisti incest koji je potpuno protivan kršćanskim normama i nauku katoličke crkve! Na drugoj strani, kao rezultat ovog incesta u rodu Habzburga se se vremenom pojavili genetski problemi. To je rezultiralo rađanjem tjelesno degenerisane i maloumne djece, a takođe je uzrokovalo i sterilitet, posebno kod muških potomaka, pa se u kući Habzburga natalitet rapidno smanjivao. Muški nasljednici krune su se rijetko rađali, a ako bi se kojim čudom rodili, rađali su se kao teški degenerici i invalidi. Prakticiranje incesta  je na kraju izazvalo potpuno izumiranje ove poznate evropske dinastije, najprije u Španiji. Posljednji španski kralj iz dinastije Habzburg je bio Karlo II, koji je rođen kao totalno retardirani degenrik. Karlova uža porodica bila je puna  slučajeva u kojima su sestrične rađale djecu stričevima. Karlova majka bila je sestrična Karlovog oca, kao kćerka Filipove sestre Marije Ane. Marija Ana je tako Karlu bila i tetka i baka. Bez obzira na nesumnjivo genetske probleme, Karlo je bio podvrgavan istjerivanju đavola, za šta su pozivani najbolji egzorcisti iz cijelog kraljevstva. Jedna od njegovih pretkinja, kastiljska kraljica Ivana (poznata kao Ivana Luda), potpuno je poludjela prije tridesete, pa je strah od ludila mučio sve Habsburgovce, i austrijske i španske. Strahu je pridonosila činjenica da je Karlo II bio potomak Ivane Lude  čak 14 puta, dva puta kao pra-pra-praunuk i 12 puta kao pra-pra-pra-praunuk! Karlo II je bio mentalno retardiran i fizički onesposobljen. Zbog prevelikog jezika nije mogao žvakati ni tečno govoriti, a jezik mu je visio van jer zbog svoje veličine nije mogao stati u usta! Do desete godine tretiran je doslovno kao beba, nošen je u rukama i nije mu pruženo nikakvo obrazovanje, iz straha da bi mu se mozak mogao preopterititi. Karlo se oženio svojom rođakom, ali je bio potpuno sterilan pa nije imao potomaka.  Nakon Karlove smrti došlo je do borbe za takozvano „špansko nasljeđe“ između austrijskog cara Leopolda II, najbližeg Karlovog rođaka, i francuskog „Kralja sunca“ Luja XIV i još nekih evropskih vladarskih porodica koje su imale nekog srodstva sa Karlom, pa su polagale pravo na to nasljeđe. Ove pretenzije su na kraju rezultirale nizom ratova koji su vođeni u Evropi i u kojima je pobijedio Leopold I uz pomoć genijalnog Princa Eugena, a kralj Luj XIV sa Francuzima izvukao „deblji kraj“! Habzburška dinastija je zbog prakse incesta potpuno izumrla i u Austriji početkom 18. vijeka, kada je umro poslednji „pravi“ Habzburg, car Karlo VI, otac carice Marije Terezije. Kao rezultat incesta i sam car Leopold I je bio rođen kao degenerik. On je imao ogromne čeljusti i zbog toga je bio jako ružan, te su ga zli jezici nazivali „Švajne mund“ (Svinjska njuška). Inače, glavno obilježje svih Habzburga je bila velika i isturena donja vilica. Ta se njihova naslijedna deformacija nazivala „habzburška usna“, a bila je rezultat njihovog incesta sa bližnjim rođacima i rodicama.

                                                                            (Nastaviće se)